Á sunnudaginn fyrir viku skellti ég mér á Bob Dylan tónleika í Zürich. Ferðin á tónleikana tók óvæntan twist þegar að lestarvörðurinn tilkynnti mér að ég væri alls ekki á leið til Zürich heldur til Basel. Þegar maður er 2 min of seinn á lestarsporið í Sviss þá getur greinilega verið komin önnur lest þangað en anywho.. óþarfi að fara meira ofaní sauaman á því, það er allt Siggu Helgu að kenna.
Dylaninn brást mér ekki frekar en fyrri daginn hann tók nokkra slagara í bland við lög af nýjasta disknum sínum. Dylan er líka búinn að breyta sínum eigin lögum... hann syngur ekki "hittarana" sína eins og hann gerði, hvort það sé útaf því að röddin á honum hefur breyst eða að hann vilji ekki syngja þau eins og fávitarnir sem eru að covera þau veit ég ekki. Gott dæmi um það er eitthvað fíbbl sem fær auðvitað spilun á bylgjunni sem coverar The times they are a-changin, kannski fínt fyrir bylgjumömmurnar.... en þvílík hörmung to say the least.
Næstu tveir dagar vo
ru síðan langir því á mánudagsmorguninn hringdi félagi minn hjá UEFA í mig og sagði mér að miðarnir okkar á San Siro á AC Milan - Man Utd. hefðu týnst í póstinum og hefðu verið sendir aftur til hans... En til að gera langan inngang á sögunni stuttann þá komu miðarnir kl 7 um morguninn daginn eftir og hefur mig aldrei áður langað til að knúsa frönskumælandi mann sem að vekur mig á þeim tíma dagsins. Þá var pantaður bílaleigubíll og gerðar frekari ráðstafanir. Á miðvikudeginum lögðum við síðan í hann til Milano kl 8 um morguninn á Alfa Romeo bifreiðinni, minnsta sem hægt var að gera var að fá ítalskann bíl. Þegar við komum til Milanó fórum við til íslensku ræðiskonunnar og kusum fyrir alþingiskosningarnar heima, konan þar, Olga Clausen kannaðist rosamikið við okkur en maður gat svosum ekki sagt það sama því miður. Síðan var haldið á San Siro og var búið að vara stuðningsmenn United við að Roma stuðningsmenn myndi koma til Milan til að vera með vesen en þeir voru frekar sárir eftir að United vann þá 7-1 fyrr á þessu tímabili. Svaka stemning var á leiknum strax 1 og 1/2 tíma fyrir leik og þvílík læti og stemning á San Siro þegar að leikurinn byrjaði aldrei hef ég upplifað svona stemningu ekki einu sinni á AC Milan - Inter Milan fyrir ári síðan. Það var greinilegt að þessi stuðningur hafði áhrif á Milan.. Munurinn á þessu og Old Trafford er sá að þarna var ekki helmingurinn Japanir með myndavélar sem sitja á rassgatinu allan tímann, þarna sungu, dönsuðu og blístruðu konur, menn og börn og gat maður nú ekki annað en dáðst að þeim. Leikurinn endaði 3-0 fyrir AC og hefðu þeir getað unnið stærra, þvímiður. Ég fer nú ekki svo langt að kenna Siggu Helgu um það líka en ... einhver verður að taka á sig sökina. Leiðin heim var vægast sagt "löng" Komumst loksins almennilega af stað um 1 leitið í smá rigningu og miklu myrkri og þeir eru ekkert að lýsa upp vegina blessaðir og oftast einhver umferð þannig að háu ljósin fóru fyrir lítið. Við komum svo heim um kl 05:30 og þá fór ég aðeins að leggja mig en Begga lærði undir próf sem hún fór í kl 8 í morguninn búin að vaka í 24tíma, gaman að sjá hvað kemur útúr því :) Einnota myndavél var með í för og læt ég framkalla á disk og set hér inn við tækifæri.Á fimmtudaginn komu líka Ungverjarnir sem eru með mér í fönskuskólanum í mat, þau eru ágæt hún talaði bara ensku meðan að hann var á klósettinu, þorði því ekki fyrir framan hann. Ég bjó til Lasagna sem að var skítfínt. Við vorum einstaklega "vel" út sofin á fimmtudeginum og vorum eiginlega hálffegin þegar þau fór kl 21:45, hroturnar voru byrjaðar 21:52.
Í gærkvöldi var eðeins farið á barinn en ekki svo mikið.. klukkan er núna 10:47 og var planið að fara í verslunarmiðtöð í bryggjuhverfinu hérna í Neuchâtel, svo væri ekki verra að horfa á Man Utd taka Man Shitty og nánast tryggja titilinn, svona eftir vonbrigðin í Milano.
Svo fer að styttast í Biggann og Gústann í heimsókn. Vona að Liverpool vinni ekki meistaradeildina þá fær Gústi helst ekki að koma en hann er reyndar litlu betri þegar að Liverpool tapar, en hann ætti nú að vera farinn að vera vanur því, alltaf gaman að skjóta á Liverpool.
Það er eflaust hægt að blogga mikið meira en ef einhver hélt svona langt út án þess að tjalda og leggja sig má sá hinn sami jafnvel sú hin sama vera stolt af sér.
Jæja nóg í bili segi ég.











