Rock Am Ring ferðin dagar tvö og þrjú.

Dagur 6

Þá er byrjað þar sem frá var haldið. Við vöknuðum eftir ágætis nætursvefn, Gústinn fékk sérrúm í kajllaranum eftir að hafa viðurkennt fantasíur sínar fyrir okkur. Ég og Birgir deildum hinsvegar hjónarúmi á þriðju hæð hússins og kom okkur ágætlega saman. Eins og ég hafði áður komi að vöknuðum við ferskir og skelltum 2 frosnum pizzum í ofninn í brunch. Fórum í sturtu (saman) og tókum síðan rúnt niður til Adenau þar sem að Gústinn tók öll völd á Opelnum og minnti mig á sjálfan mig ungan í Colin McRay rally 2. Eftir góða ferð til Adenau fórum við heim á leið enda áttu tónleikar sem eitthvað var varið í ekki að byrja fyrr en um 16:00.



Á þessum tímapunkti (14:02:36) ákvað Birgir að vera heima þangað til um kvöldið til að hvílast enda hálfslappur að verða. Ég og Gúst fórum því á svæðið og röbbuðum lítið eitt saman. Skelltum okkur á Wolfmother á stóra sviðinu. Wolfmother eru ástralskt band sem að minnir á Zeppelin oft á tíðum. Guðjón Progster á heiðurinn af því að ég hlustaði á þá.Þeir voru mjög kröftugir og góðir með skemmilega sviðsframkomu.


Strax á eftir þeim á stóra sviðinu áttu Kaiser Chiefs að koma fram, Gústinn og ég ákváðum þá að fara í fremsta hlutann til að upplifa það. Kaiser Chiefs klikkuðu ekki fyrir mitt leyti og söngvarinn var líflegur og lögin pössuðu vel við svona hátið uppá klapp og slíkt.


Þá var haldið heim á leið og ekki man ég hvað við borðuðum þetta kvöld eða hvar. Anywho þá var þetta stóra kvöldið. Við mættum frekar snemma, 50min fyrir tónleika og fengum okkur smá bjór og gíruðum okkur upp fyrir goðin, Smashing Pumpkins. Það var búið að gera mikið úr "The return of Smashing Pumpkins" á milli atriða alla tónleikana og þau klikkuðu ekki. Þau mættu í hvítum kuflum. Brosið á Billy Corgan eða glottið þegar þau byrjuðu á Today var ógleymanlegt og upplifunin geðveik. Hvar Corganinn finnur alla þessa kvenkyns bassaleikara má guð vita en Smashing Pumpkins voru ógurlega góð og brugðust okkur ekki.



Við slepptum hinsvegar eins og 2 síðustu Pumpkins lögunum til að koma okkur í stellingar fyrir Slayer sem að áttu að spila á Alternastage sem var hitt "stóra" sviðið. Ég og Biggi höfum lengi haft gaman að Slayer en tónlistin sem að þeir spila er kannski ekki fyrir alla. Aumingja þeir. Slayer steig á sviðið undir byrjuninni á God Hates Us All. Slayer brást ekki, söngvarinn frekar falskur í byrjun en þétt undirspilið bjargaði því og þá sérstaklega trommuleikurinn hja Dave Lombardo sem var ótrúlegur. Slayer er hljómsveit sem á kannski frekar að spila í litlu rými sem að skapar stemmningu og hávaða frekar en á útihátíð. Og því voru eftirfarandi orð frekar góð :

Singer : Do you want to die !?!.
Crowd : Yeah... frekar hátt en ekki so mikið.
Singer: Sounds to me like you're dead already.

Snilldardagur og sérstaklega að sjá bæði slayer og pumpkins, eitthvað sem að maður var byrjaður að búast við að yrði ekki þegar að pumpkins hættu hér um árið.



Fórum heim, smá bjór, smá snakk, og sjónvarp, sofnuðum.

Dagur 7og8

Vöknuðum. Biggi var veikur um nóttina og ákvað að vera heima á meðan að ég og Gústi fórum í Pizzu, þykk og góð var hún og helmingurinn endaði me aftur heim. Keyptum vökva handa Bigg og eitthvað til að muncha á. Þetta kvöldið var stefnan sett á Travis og Megadeath. Við tjilluðum aðeins heima og fórum að borga fyrir húsið, þurftum að keyra til Adeanu aftur til þess. Komum aftur heim og þrifum aðeins eftir okkur. Við fórum síðan allir á Velvet Revolver og það var gaman að sjá þessar gömlu kempur á sviði, og söngvarinn vel í því.



Ég og Gúst fórum í Barwiler sem er lítill bær þarna nálægt og fengum okkur að borða, afargott. 3steikur naut, svínahryggur og svínalund með sveppum í bernaise sósu, bacon-beans og frönskum on the side. Held nú reyndar sem kokkur að Bacon-Beans hafi verið vafið í bacon bara útaf því það sándar vel, passaði engan veginn saman. Er máltíðin fyrir utan það : snilld.


Þaðan héldum við á Travis og náðum seinni helmingnum hjá þeim, Travis voru bara góðir, sánduðu vel og náði crowdinu "memm". Eftir það héldum við heim á leið.



Megadeath áttu að byrja kl 01:30 og þá sáum við að við myndum ekki ná þeim því að það þurfti að keyra til Frankfurt-Hahn flugvallarins þar sem að strákarnir áttu bókað flug heim kl 06:40. Við lögðum að stað milli 1-2 um nóttina til Hahn og lentum í umferðarteppu útaf umferðarslysi. Eftir 45minótna bið og árangur uppá 5metra áfram þá ákváðum við í sameiningu að snúa við og reyna að komast uppá hraðbrautina annarstaðar. Til að gera verulega langa og leiðinlega ferð aðeins styttri þá enduðum við í þvílíku fokki því að hraðbrautin á kortinu fór bara one way. Við náðum, þreyttir og pirraðir á flugvöllinn 30 min fyrir flug, og viti menn það reddaðist. Ég knúsaði drengina bless og við felldum tár, samdi ég þá þessa stöku:

Drengir mínir ekki gráta.
Þó að ég sé bestur.
Gústi þú vilt g-strenginn máta.
en ert þó ekki sem verstur.

Þetta var samið með tilliti til comments gústa í seinustu færslu um að hann klæðist g-streng.

Ég tók síðan 1.5klst rútu til Frankfurt Bahnhof, lest til Basel og þaðan til Neuchatel. Gott að koma heim þar sem skúringar og strit beið mín eftir að hafa lifað í vellystingum með vinum mínum. Þá er Sögunni lokið.

Vona að fólk hafi haft gaman að þessari viku okkar drengjanna og vill ég þakka þeim fyrir geðveika tíma og auðvitar var ekki bloggað um allt sem gerðist.

Í dag labbaði ég 14km um fjöll og fyrnindi og tók cameruna með, lenti í mikilli svaðilför og blogga kannski um það á morgun, hver veit.